النا کلانتری در گفتوگو با ندای تجن درباره شروع منبتکاری و علاقه به آن اینطور گفت: در ابتدا پدرم در شغل ساخت کابینت امدیاف مشغول بودند؛ ولی در دوران کرونا به رشته هنری منبت روی چوب روی آوردند؛ من هم که در کنار ایشان بودم به این هنر علاقهمند شدم.
پس از یادگیری دستساختههای چوبی را به مدرسه و نمایشگاههای مختلف میبردم و روزبهروز بیشتر به این رشته هنری علاقه پیدا کردم.
وی دربارهی تأثیر حضور و تشویق پدر در انجام هنر منبت، ادامه داد: حضور پدر در رشته هنری منبت بسیار به من کمک کرد؛ چون زمانی که ذوق ایشان را در ساخت اجسام چوبی میدیدم بیشتر مشتاق میشدم تا این کار را انجام دهم.
این بانوی هنرمند افزود: علاوه بر پدر، دوستان و آشنایان هم ما را حمایت کردند و دستساختههای هنری ما را تبلیغ کردند همچنین در مدرسه هم تشویق میشدم تا در مسابقات مختلف شرکت کنم.
النا گفت: ما درزمان ساخت مجسمههای چوبی، استادی نداشتیم؛ پدرم از ساخت مجسمههای کوچک شروع کردند و کمکم مجسمههای بزرگتری درست کردند؛ طراحی بیشتر کارها با خودمان است و با تغییرات ایدههای جدیدی میدهیم.
او دربارهی استقبال مردم از منبتکاری اینطور گفت: اوایل فکر نمیکردم مردم از دستساختههای هنری منبتکاری استقبال کنند و آن را بخرند؛ اما بعد متوجه شدم افراد از مجسمههای چوبی خوششان میآید و از آن استقبال میکنند.
این بانوی هنرمند دربارهی تجربهی نخستین اثرش روی چوب گفت: نخستین کاری که انجام دادم این بود که تنه ی نسبتاً بزرگ چوبی را به شکل چهرهی یک انسان درست کردم و زمان درستکردن مجسمه و کندهکاری روی چوب حس خیلی خوبی داشتم و بسیار برایم لذتبخش بود.
وی ادامه داد: در مسابقهی فرهنگی هنری که بین مدارس مازندران برگزار شد رتبه نخست را در استان کسب کردم و اثری که ارائه دادم مجسمهای بود که بهصورت گلدان طراحی شده بود.
در پایان النا کلانتری درباره ی منبتکاری و آینده این کارگفت: به طبیعت علاقهمندم و در زمان ساخت مجسمههای چوبی یا ابزارجدیدی که از طبیعت است حس خوبی میگیرم.
معتقدم زمانی که یک وسیله چوبی از طبیعت در کنار انسان باشد همیشه طبیعت احساس میشود به ادامه کارم باور دارم و آنقدر این رشته هنری را ادامه میدهم تا برندی برای خودم ایجاد کنم.
گفت و گو:سید فاطمه موسوی
