تدای تجن- محمد اسماعیل ریاحی در پنل همایش «دانشگاه و رسانه» که روز دوشنبه گذشته در محل دانشگاه مازندران برگزار شد به بیان محورهای تفاوت میان دانشگاه و رسانه و راه کارهای ارتباط بیشتر میان این دو نهاد پرداخت.
عضو هیات علمی دانشگاه مازندران با بیان اینکه گاهی رسانهها برای سادهسازی مطالب علمی از کارشناسان خود استفاده میکنند که به دلیل نبود آشنایی نسبت به حوزه تخصصی موردنظر گاهی سبب تحریف و سادهسازی یافتههای علمی میشوند، گفت: همین موضوع سبب برخی چالشها میان این دو نهاد میشود.
وی با اشاره به اینکه «دانشگاه و رسانه» از چند محور با هم تفاوتهایی دارند که آشنایی با آنها سبب کاهش چالشهای بین این دو میشود، به بیان محورهای تفاوت پرداخت.
ریاحی در ادامه محور نخست صحبتهای خود را پیرامون تفاوت در «زبان دانشگاه و زبان رسانه» مطرح کرد و افزود: «زبان دانشگاه» تخصصی، نقادانه و..است و «زبان رسانه» عمومی، ساده و هیجانی و..است.
وی با بیان اینکه در محور دوم «بیاعتمادی متقابل رسانه، دانشگاه و تعارض نقشها» مطرح میشود، ادامه داد: این بیاعتمادی از دو منظر «بیاعتمادی به رسانه از منظر دانشگاه و بیاعتمادی به دانشگاه از منظر رسانه» تقسیم میشود.
استاد دانشگاه مازندران به دلایل بهوجودآمدن بیاعتمادی به رسانه از منظر دانشگاه پرداخت و افزود: موضوعاتی چون تحریف و سادهسازی یافتههای علمی، استفاده ابزاری از دانش برای اهداف سیاسی و ایدئولوژی، عدم رعایت شأن و جایگاه استاد میتواند از جمله علل موردنظر باشد.
ریاحی در ادامه به دلایل بیاعتمادی به دانشگاه از منظر رسانه پرداخت و گفت: عدم اطلاع استادان از واقعیت عینی جامعه، تصور عدم تعهد و غربزدگی و سکولار بودن دانشگاه، سیاهنمایی و ایجاد ناامیدی و کاهش مشارکت اجتماعی و همینطور تأخیر زمانی انتشاریافته میتواند از دلایل موردنظر باشد.
وی تعارض نقشهای دانشگاه و رسانه و پیامدهای آن را از جمله محور دوم بیان کرد.
ریاحی در محور سوم صحبتهای خود به ساختار مالکیت و تدوین دستور کار خاص رسانه اشاره کرد و ادامه داد: دولتی بودن رسانهها و تفاوتهای اولویتهای رسانه با دانشگاه در چالش میان این دو تأثیرگذار است.
عضو هیات علمی دانشگاه مازندران با بیان اینکه دانشگاه فاقد قدت لازم برای تحمیل و دستور کار خود بر رسانه و سایر سازمانهای اجتماعی است، افزود: این موضوع در حالی است که دانشگاه باید پیشران و لوکوموتیو توسعه باشد.
وی در ادامه چند راهحل برای ارتباط بیشتر «دانشگاه و رسانه و آگاهی این دو نهاد نسبت به یکدیگر» مطرح کرد و گفت: ایجاد بخشهای تخصصی در دانشگاه، تربیت متخصصان دوزبانه، ایجاد بسترهای اطلاعرسانی بیطرف و ارائه مشوقهای کافی برای همکاری مؤثر برای هر دو طرف دانشگاه و رسانه را از راه کارهای موردنظر مطرح کرد.
وی معتقد است شناخت میان این دو نهاد سبب کاهش چالش و در نتیجه ارتباط بیشتر میان آنان میشود و همین ارتباط سبب رشد و ترویج آگاهی از علوم مختلف تخصصی در جامعه خواهد شد.
چون رسانهها میتوانند از طریق سادهسازی مطالب علمی با کمک «اساتید دانشگاه» که تخصص لازم برای تولید و رشد علم را دارند اقدام به انتشار مطالب نمایند و در نتیجه مردم را نسبت به دستاوردهای علمی دانشگاهی آگاه کنند.
تنظیم؛نداکلائی
