ندای تجن_ از قدیم گفتهاند که انسانها را باید در روزهای سخت شناخت روزهایی که بهسوی آنها میروی و دستت را میگیرند آن زمان است که معنای مهر و محبت را میچشی.
چند ماه پیش وقتی جنگ رمضان شد و تغییر و تحولاتی در زندگی مردم ایران به وجود آمد و روزهای سختی برای مردم ایران رقم زد روزهای سختی که مردم مازندران هم آن را چشیدند شاید کمتر از بقیه مردم کشور اما طعم تلخ آن به زبانشان گیر کرد؛ اما مازندرانی ها باز هم سفره مهر و محبت خود را باز کردند و با آغوش باز پذیرای مردم ایران شدند.
آن زمان مردم از سراسر ایران همراه با خانواده خود بهسوی مازندران آمدند و مردم استان با سفره گشوده و لبخندی بر لب رسم شیرین مهماننوازی را بهجای آوردند.
هر کدام از روستانشینان و اقامتگاه داران دستان بامحبت خود را باز کردند و با آغوش گرم و بخشنده آنان را در برگرفتند. برخی با تخفیف و برخی نیز بدون تعرفه، بدون قرارداد، بدون رد حسابوکتاب. اتاقهای رزرو نرفت و جای آن نوشته شد «اسکان رایگان».
آنان چای برای مسافران میآوردند و حالی لطیف همراه با پتو و گرما به بازماندگان هدیه میدادند. آنجاست که بومگردی فقط یک اقامت نیست؛ با تقسیم امروزمان خانههای قدیمی است که درشأن هستی گسترده بود
.برخی از خانوادهها در روستاها هرآنچه که داشتند بهصورت رایگان در سفره اخلاص گذاشتند و به مهمانان ارزانی داشتند تا سینه غمگین آنان را که از بمبهای دشمن مملو از غم شده بود شاد کنند
مسلماً این شادی گسترش یافت و همراه با مسافران از مازندران بهجای جای ایران راه یافت و اکنون توشه سفری شده است که مردم روزهای سخت را با همان لبخندی که مازندرانیها به آنان ارزانی داشتند بگذرانند.
در واقع مازندرانیها آموختند که پناه مردم ایران باشند هر چند این مهماننوازی و محبتورزی رسم تمام ایرانیان است بهطوری که در تمام لحظات مردم ایران هیچگاه دست یکدیگر را رها نکردند و همیشه به یاری هم شتافتند.
مردم ایران همیشه پناه هم بودند و میمانند تا همیشه.
- منبع خبر : این یادداشت با همکاری فعالان گردشگری نوشته شده است.
