مدیریت صنعتی، در نهایت، دانشِ به‌کارگیری خردمندانه‌ی منابع محدود است؛ منابعی که هیچ‌گاه به‌اندازه‌ی کافی موجود نیستند، اما با نگاهی علمی و نظام‌مند می‌توان از همان‌ها بیشترین ارزش را استخراج کرد. تجربه نشان داده که فاصله میان یک واحد تولیدی متوسط و یک واحد تولیدی برتر، اغلب نه در سرمایه‌گذاری‌های کلان، بلکه در دقتِ فرآیندها، انضباطِ داده‌محور و پیوستگیِ بهبود مستمر نهفته است. باور من این است که استان مازندران، با ظرفیت صنعتی متنوعی که دارد، می‌تواند به الگویی از این تحول علمی در صنعت کشور بدل شود؛ به شرط آن‌که پیوند میان دانشگاه و صنعت، نه یک شعار، بلکه یک رویه‌ی پایدار و نهادینه‌شده باشد.