صبح روستا با صدای زندگی آغاز می‌شود؛ با خش‌خش جارویی که حیاط را از برگ‌های شبانه می‌روبد، با باز شدن پنجره‌ای رو به درختی که دهه‌هاست همان‌جا ریشه دوانده و با پیرمردی که پیش از بالا آمدن آفتاب، دست بر خاک باغچه می‌کشد. برای بسیاری از سالمندان روستا، این کارهای ساده فقط عادت روزمره نیست؛ بخشی از تداوم زندگی، احساس تعلق و معنای بودن است.